Zie jij de schoonheid van het leven nog?

Zo’n negen jaar geleden, toen ik op mijn allerdiepste punt van mijn leven kwam en in een ‘diepe put, zonder ladder’ was beland maakte ik de keuze hier sterker uit te komen dan ooit.

In deze diepte, werd ik wakker. In deze diepte, werd er iets nieuws geboren. Het was een oorverdovende stilte. Een stilte die ik nog niet eerder had ervaren. Ik werd weer bewust en werd met beide voeten stevig op de grond gezet. Ik werd weer dankbaar. Dankbaar voor de kleine dingen in het leven. Dankbaar voor de dingen die elke dag gratis in ons leven verschijnen. Elke morgen als ik de gordijnen opendeed, zag ik een prachtige lucht. Ik kon me niet meer herinneren wanneer ik dat voor het laatst, zo bewust gezien had en ik besefte me dat ik al jaren geleefd had als een soort robot.

Dit gebeurde automatisch, ik hoefde daar niets voor te doen. Het leven kwam met een vreselijk lelijke verpakking maar er zat een prachtig cadeau in.