Ik ben van plan om naar het koude water te gaan. Ik pak mijn koud water dagboek en wil er nog wat bevindingen in opschrijven. Ik noteer de datum en realiseer me dat het de dag is van mijn oma’s overlijden. De dag die sinds 1991 niet zomaar meer voorbij is gegaan. Ik was precies een maand 11 jaar. Ik herinner me nog welk cadeau ik van haar heb gekregen; een blauwe rugtas uit het Intertoys boek, welke ik heel graag wilde hebben…

Mijn herinneringen gaan terug. Ik voel dat het belangrijk is om op dit moment ruimte te geven aan mijn gevoel dus besluit om te gaan schrijven. Wanneer ik iets ruimte geef aan mijn gevoel, stromen er ineens tranen over mijn wangen. Het verdriet is nog steeds ergens opgeslagen in mijn lijf. Ik maak er contact mee, het zit in het gebied van mijn hart. Het verdriet en de liefde die ik voor haar voelde. De liefde, de grote oneindige liefde die ik van haar ontving. De vrouw die zag wie ik was, van wie ik niet anders hoefde te zijn, de vrouw bij wie ik uit kon rusten, de vrouw met wie ik bramen plukte in de duinen, de vrouw voor wie ik niet hoefde te ‘zorgen’. Bij haar kon ik helemaal kind zijn. De vrouw die ervoor zorgde dat ik geen leugens meer durfde te vertellen. (Ze is een keer erg boos op me geworden, omdat ik had gelogen over het pikken van een snoepje. Oh wat voelde ik me ellendig)

Het is dezelfde vrouw die me leerde hoe ik extra snoep in een zakje kon scheppen, zonder extra te hoeven betalen. Het is de vrouw naar wie ik op 3 jarige leeftijd toe fietste op mijn fietsje zonder zijwieltjes, omdat ik mijn moeder kwijt was geraakt in een winkelcentrum. Het is de vrouw die plotseling in de supermarkt overleed op 68 jarige leeftijd. Het is de vrouw aan wie ik kort daarvoor, door de telefoon smeekte om Sinterklaas bij haar te vieren. Het is de vrouw van wie ik wist dat ze die dag zou overlijden, ook al kon ik dat niet weten…

Het is 22 november 1991. Ik lig in mijn bed en ga de volgende dag op weekendbezoek naar mijn vader en zijn nieuwe vrouw. Er is gezeur in de familie. Wij willen Sinterklaas bij onze oma vieren, net als voorgaande jaren, zijn nieuwe vrouw wil dit graag thuis doen. Gisteren belde ik nog met haar en vroeg of we alsjeblieft Sinterklaas bij haar mogen vieren en ze belooft me dat ze haar stinkende best ervoor gaat doen. Ik lig in mijn bed en vraag me af of het gaat lukken. Ik ben tussen slapen en waken en er komen allemaal beelden bij me binnen waarin ik zie dat mijn oma komt te overlijden. Ik zie hoe ik reageer als ik het nieuws hoor. Ik vecht ertegen want ik wil dit niet weten! Ik hoop dat ik snel in slaap val want de beelden maken me wanhopig en verdrietig. Het duurt een tijd voor ik echt in slaap val, de beelden blijven zich herhalen. Waar ze vandaan komen? Ik heb geen idee, het is in ieder geval mijn eerste bewuste beleving dat ik van te voren duidelijk weet, zie, hoor en voel wat er gaat gebeuren…

De volgende dag ben ik met mijn broers bij onze vader. Zijn vrouw en mijn broer gaan samen boodschappen doen. Ik ben met mijn broertjes aan het kleuren aan de kleine tafel. Op een gegeven moment gaat de telefoon. Dit is het signaal, want ik weet wat dit telefoontje betekent. Net als in mijn beelden van de avond ervoor zeg ik tegen mijn broertjes dat ze hun kleurtjes moeten opruimen, want ik weet dat we het nieuws zo horen en dan ga ik wegrennen en kan ik niet meer met hun kleuren. Even later hangt mijn vader op en zegt dat ze is overleden. Ik pak mijn jas en ren naar buiten. Ik gil: “neeeeeeee”, net als in de beelden.

Ik ren weg om mijn broer te zoeken, hij moet het weten. Ik ren langs een drukke weg en wanneer ik voorbij een benzine station loop zie ik de auto aankomen. Wild zwaai ik met mijn armen, ze stoppen en vertel het nieuws overstuur. Wanneer we thuis zijn aangekomen, gaat zijn vrouw op de bank zitten. Ik (misschien ook mijn boers maar dat weet ik niet meer zeker) kruip tegen haar aan. Ze troost, ze luistert, ze praat en stelt gerust, kortom ze vangt me fantastisch op. Ik weet zeker dat als ik ooit zelf kinderen zou krijgen ik het ook zo zou willen kunnen.

De ‘waarschuwing’ de avond voordat ze overleed, gebeurde naar mijn idee niet voor niets. De pijn was voor mij te groot om plotsklaps te horen. Tijdens het schrijven van het bovenstaande verhaal huilde ik, soms met diepe snikken en halen, wat voor mij betekent dat er iets ouds naar boven kwam. Iets wat gevoeld en gezien wilde worden. Ik kan inzoomen en uitzoomen. Steeds vaker merk ik dat grote pijnlijke gebeurtenissen in hapjes geheeld worden. Ik ben blij dat ik toch even ben gaan zitten schrijven om dit gevoel de ruimte te geven. Ik voel dat ik een stukje aan het helen ben en tegelijkertijd besteed ik aandacht aan mijn wens om vaker te schrijven.

Enkele dagen na haar overlijden zie ik voor het eerst een dood persoon. Ze is nog mooier dan Sneeuwwitje. Het lijkt alsof ze ademt en aan het slapen is. Ik mis haar… Ze wordt begraven op een mooie begraafplaats vlakbij de duinen en een zandberg waar we vaak met mijn vader komen. Op de dag van de begrafenis mogen we zelf kiezen of we tijdens het zakken van de kist, erbij willen blijven staan. Ik kies er ‘gelukkig’ voor om te blijven staan. Op het moment dat haar kist de aarde inzakt, zakt ook mijn veilige basis de grond in. Het lichaam van mijn dierbaarste persoon uit mijn leven, verdwijnt voorgoed.

We vieren Sinterklaas dit jaar bij mijn vader thuis. Het was gezellig en zijn vrouw heeft haar best gedaan maar het was anders. Vanaf dat moment werd alles anders, want niet lang daarna was ik ook de fijne weekenden bij mijn vader kwijt. Zijn nieuwe vrouw wilde haar eigen gezin en daar ‘paste’ wij niet goed in. We zagen hem vanaf nu nog maar eens in de zes weken. Toen snapte ik daar helemaal niets van, nu snap ik meer en meer wat deze gebeurtenis me spiegelt.

Aan intense ervaringen hangen vaak diverse pijnen samen. Bijvoorbeeld de pijn van het overlijden van mijn oma is gekoppeld aan het moeten missen van mijn vader. Daarom is het vaak zo moeilijk om de pijnen toe te laten, er is een verdedigingsmechanisme omheen gebouwd. We willen het niet voelen, we willen ervan af maar juist het toelaten van de pijn, het bewust voelen maakt dat de emotionele lading verdwijnt en je verdedigingsstructuur afbreekt. Het bewust voelen zorgt ervoor dat de energie ervan weer vrijkomt en kan stromen in het lichaam waardoor we lichter en opener en emotioneel volwassen worden.

Als kind zijn we nog niet in staat om intense ervaringen te verwerken, dus nemen we er onbewust afstand van of verdringen ze geheel. Vaak gebeurd dit uit angst om ten onder te gaan door de overweldigende intensiteit ervan. Wanneer we volwassen zijn hebben onze hersenen en ons lichaam wel de capaciteit om dit te kunnen voelen en wanneer we dit voelen maken we de energie ervan vrij.

Nadat ik dit verhaal heb op geschreven besluit ik om toch nog het koude water op te zoeken en terwijl ik naar het water toe loop voel ik een enorme dankbaarheid voor de hoeveelheid liefde die ik van haar heb mogen ontvangen. Ook dat zit opgeslagen in mijn lichaam. De kwaliteit van het grote hart en onvoorwaardelijke liefde heb ik van haar ontvangen. Nadat ik het water in ben geweest, rij ik terug naar huis. Ik kijk op mijn klok in de auto en zie de tijd staan: 11:23. Ik lach want ik weet dat dit een teken is. De klok en de liedjes op de radio. Ik zet de radio aan en hoor: “ Ik heb stiekem met je gedanst, ik hoop dat je het leuk vond..”

Thuis zoek ik het nummer op en zie dat het uit 1983 is. Ik zet het nog een keer op en zing keihard mee. Ik voel me vrolijk, licht en blij. Er is weer een stukje geheeld en ik besef me:

Niets in blijvend behalve verandering!

handtek