Vandaag is het de sterfdag van mijn/ onze dochter.
19-09-2006.
Ik schrijf dit stuk niet alleen voor mezelf als herinnering om over een aantal jaar terug te lezen hoe ik er op dit moment over dacht, maar ook voor alle andere mensen die hun baby vlak voor of vlak na de geboorte zijn verloren.
Om mee te geven dat het ook na 11 jaar normaal is, dat er momenten zijn dat je er weer even in moet duiken. Bewust zijn van wat je voelt. Bewustzijn hoe je je voelt.

Afgelopen week bekijk ik wat oude foto’s uit die tijd.
Soms als soort bevestiging dat het echt is gebeurd.
En hoeveel innerlijk werk je ook hebt gedaan, een kindje verliezen, het verwerken ervan gebeurd in stukjes.

Ik kijk niet alleen deze foto’s.
De dood van mijn moeder maakt dat ik haar oude foto- albums aan het uitzoeken ben.
Ik kom diverse foto’s tegen.
Foto’s uit de verkeringtijd van mijn moeder en vader.
Twee mensen die ooit een stel waren, zitten samen naast elkaar.
Een beeld waar ik een groot deel van mijn leven naar verlangd heb.
Ook kom ik foto’s tegen van een gelukkige kleine Janina.
En zo heb ik mezelf tijdens het opzoeken van oude foto’s niet vaak terug gezien.

Maar als je gelooft dat je buitenwereld je binnenwereld spiegelt dan spiegelen deze foto’s mij iets heel moois.
Ik zie eenheid en geluk.
En zo is hoe ik de wereld nu ook zie.
Het leven is niet zo zwart wit.
Er is een regenboog aan kleuren beschikbaar.
De dood van Sienna zo vlak voor de bevalling is mijn grootste pijn geweest maar uiteindelijk ook mijn grootste geschenk.
En tussen deze twee uiterste liggen een heleboel gevoelens, die allemaal meetellen, gevoeld moeten worden en iets te brengen hebben.

De dood is de laatste tijd veelvuldig in mijn leven.
Eigenlijk heb ik al veel mensen van wie ik hield zien vertrekken naar een andere kant.
En daardoor ben ik anders naar de dood gaan kijken.
Het lijkt erop alsof ik de dood begrijp. Niet met mijn verstand maar wel met mijn hart.
En vanuit het hart gezien bestaat er geen afgescheidenheid.
Ik voel de liefde, de verbinding met hen meer dan ooit.

De dood laat me beseffen dat ik de keuze heb om te genieten van het leven.
Om de dingen te doen waar ik blij van word.
We zijn er maar zo kort.
We mogen gelukkig zijn.
We mogen vrolijk zijn.
We mogen lachen, op avontuur, nieuwe dingen ontdekken.
We mogen dromen van een beter leven.

Terwijl ik aan dit artikel begin, krijg ik een mooi plaatje toegestuurd van m’n vriendin.


In eerste instantie denk ik dat ze het stuurt om me te bedanken voor de mooie avond, gisteravond.
Al snel besef ik me dat het om iets anders gaat, namelijk de sterfdag van Sienna.
Al de hele ochtend ben ik mezelf aan het afleiden van het werkelijk voelen.
Dit deed ik met havermout koekjes en crackers met pindakaas. :-)) Emotie eten dus, terwijl ik dagelijks aan Intermittent Fasting doe.

Het besef dat iemand anders er na zoveel jaar nog steeds aan denkt en je een lief berichtje stuurt laat mijn hart smelten en ik voel.
Wat is een blijk van mede-leven toch waardevol.
Het laat me huilen. En is het juist dit huilen waar we we bang voor zijn?
Iemand laten huilen?
Ik ben er dankbaar voor.
Even huilen waardoor dit oude stuk de ruimte krijgt en ik het niet langer hoef te onderdrukken.

19-09-2006.
De dag dat ze stierf in mijn buik.
De prachtige nazomerse dagen.
En net zoals elk kind een eigen geboorteverhaal heeft, zo heeft ook zij haar eigen geboorteverhaal.
Alleen tegen haar kan ik dat niet eindeloos, elk jaar tot vervelends toe, herhalen.
Dat doe ik nu op internet en in mjjn boek. 😉

De herinnering dat ik met mijn zoontje aan het spelen was in de speeltuin.
Uren heb ik hem geduwd, terwijl hij op de schommel zat.
Wat een heerlijke tijd.
Een dikke buik, een tweede kindje in aantocht.
Terwijl ik in de speeltuin sta voel ik de weeën opkomen.
Wel wat te vroeg, maar dat was onze zoon ook.
Terwijl ik het eten kook, zet ik de timer.
Ja, het zijn echt weeën.
Ik besluit om eerst het avondritueel in te gaan en op het moment dat hij op bed ligt bel ik de verloskundige.
Morgenochtend zijn we waarschijnlijk met z’n vieren.
Als de verloskundige komt, en ze geen duidelijke hartslag meer kan horen, slaat de blijde verwachting om in onzekerheid en wanhoop.

Negentien september 2006.
Er is een leven vóór deze datum en een leven ná deze datum.
En het leven na deze datum voelt voor mij rijker, vrijer, waardevoller en liefdevoller dan het leven voor deze datum.
Het maakte dat ik op zoek ging naar mezelf.
Die zoektocht begon bij “leven vanuit mijn hart’ en steeds keer ik hier naar terug.
Nu zijn er inmiddels velen vrouwen die ik heb mogen begeleiden naar opnieuw te leren leven vanuit je hart.
Het leven, leven op een manier die bij jou past.

En als je dan op een dag, oog in oog staat met de dood, dat je dan terug kunt kijken en kan zeggen:
Ja! Ik heb geleefd!
Ik heb het goed gedaan!
Ik heb iets moois achtergelaten op deze wereld.
Het is goed zo.
Ik heb iedereen die een belangrijke rol in mijn leven heeft gespeeld bedankt voor die rol.
Ik heb iedereen vergeven.
Ja, ik ben boos en verdrietig geweest.
Ja, ik ben vaak gevallen, maar ben veel vaker opgestaan.
Opgestaan voor jezelf en volwassen geworden.

Het leven is niet zo zwart/ wit.
Tussen zwart en wit ligt een regenboog aan kleuren.

En over twee dagen is haar “werkelijke geboortedag”.
En dan zijn deze gevoelens weer over.
En vieren we feest.
Want het leven is een feestje en mag gevierd worden.