Over pesten, je waardeloos voelen en verantwoordelijkheid nemen.

Ze komt uit school.
Ze is blij dat ze me ziet.
Al snel slaat de stemming om.
Er zijn weer allerlei dingen gezegd en gedaan.
Ze wil in de middag niet naar school.
Toch gaat ze.

Om 15.00 uur haal ik haar op.
Ze duikt eigenlijk gelijk haar kamer in.
Op haar telefoon.
Musically’s maken.

Ze moet zich omkleden om naar ballet te gaan.
Ze stribbelt tegen.
We zijn ruim op tijd, dus ik besluit om met haar mee te lopen en even samen haar balletkleding op te zoeken.
Ze wilt niet naar ballet.
De eindshow is in zicht, wat betekent dat ze op het podium gaat staan voor een groot publiek.
Ze wilt de eindshow niet dansen en geeft aan het liefst vandaag nog van ballet te gaan.
Ze huilt en legt zich neer op de grond, haar hoofd op een smile kussentje.

Ik besluit te gaan zitten, want ik voel dat ik tijd voor haar moet maken.
We hebben ook nog tijd zat.
Met mijn billen op de vloer en rug tegen de kast, zit ik een stukje van haar af.
Ik geef rustig aan dat ze bepaalde verantwoordelijkheden heeft.
Dat het niet handig is om vlak voor het einde van het jaar van ballet te gaan.

Ik vind het moeilijk en zeg haar dit.
Ik vraag haar: ‘Wat zou je doen als jij een moeder was.”
“Dat ligt eraan wat voor moeder je bent,” zegt ze.
“Oh, wat voor moeders zijn er dan?”
“Een moeder die zegt dat je moet gaan ook al wil je niet en een moeder die zegt okay, als jij echt niet wilt dan mag je ervan af.”
Ik moet lachen.
En een moeder die van allebei een beetje doet, die zegt waarschijnlijk dat je eraf mag als je dat wilt, maar dat je voor iets hebt gekozen en dus heb je een verantwoordelijkheid.

Ze zegt niets terug.
Ze pakt haar slijm, wat ze gemaakt heeft met lijm, scheerschuim en andere gekke ingrediënten en speelt ermee en drukt het tegen de grond.
Ik zit nog steeds op dezelfde plek.
Ze gaat over op een nieuw onderwerp.
Een laag dieper.

“Ik ben een waardeloos kut kind”.
Oh okay, denk ik in mezelf.
Shit hier schrik ik echt van.
Niets zeggen Janien, denk ik in mezelf.

Ze huilt.
Blijf zitten Janien denk ik in mezelf.
Niet gelijk troosten, niet gelijk zeggen dat dat helemaal niet zo is, want dan ontneem je haar de kans om te voelen.

Ze vervolgt.
“Iedereen haat mij en negeert mij”.
“Wie is iedereen Estelle?” vraag ik.
“Nou gewoon iedereen.”
Ik kan gewoon niks en ben nergens goed in, alleen in slijm maken.
Terwijl ze met haar handen het slijm op de vloer platdrukt, en met haar vinger erin zit te poeren zie ik een verdrietige/ boze smile tevoorschijn komen.

Okay denk ik in mezelf.
Ik ben therapeut en ik gooi nu mijn skills in de strijd.
“Dus jij hebt het gevoel dat je niets waard bent en niets kan?”
Ze begint te vertellen en noemt situaties op die zich de afgelopen weken op school en via de app hebben afgespeeld.
Om een lang verhaal kort te maken, het had te maken met het thema vriendinnen en het aantrekken en afstoten daarvan, dat een bepaalde groep in de klas zich tegen haar had gekeerd, haar uitlachte en haar op een vervelende manier nadeden, op hun fiets voorbij ons huis fietste en ze hele nare berichtjes toegestuurd kreeg.
Daarnaast voelde ze zich niet gehoord en gezien hierin op school.
Kortom ze voelde zich waardeloos.

Terwijl ik daar zit, zie ik net als bij cliënten in een flits voorbij komen waar deze situatie in de kern over gaat.
Ik zie dat het nodig is voor haar zodat ze leert om haar zelfvertrouwen en eigenwaarde te vergroten, te leren stoppen met pleasen en te leren om de focus op zichzelf te houden.

Dit is alleen geen cliënt.
Dit is mijn dochter.
En het raakt me.
En niet zo’n beetje ook.

Naarmate ons gesprek* vorderde, wat zeker een half uur duurde. *(Nou gesprek, ik luisterde, hield mijn adviserende klep dicht, stelde veel vragen en vertrouwde erop dat de oplossing zou komen)
drukte ze opnieuw het slijm tegen de grond en maakte zonder dat ze het zelf door had een blij gezicht, waaruit ik kon opmaken dat ze zich al een stuk beter voelde en het kwijt was.

Dat klopte, want voor het slapen gaan schreef ze in haar smoeltjesschrift dat ze blij was dat mamma haar geholpen had en dat ze de volgende dag geen zin had in school.

Ze deed moeiteloos haar balletkleding aan en ik maakte ondertussen stiekem een hartje van haar groene slijm en gaf het aan haar.
We reden naar ballet.
Daar gaven we aan de juf aan dat ze het erg spannend vindt.
De juf besloot het even in de groep te gooien en zo kreeg ze bevestigd dat ze niet de enige is die het erg spannend vindt.
Na de balletles kwam ze vrolijk naar buiten, en vertelde over een succesmoment tijdens de les waarop ik lachend zeg: “jij kan toch eigenlijk best veel? 🙂

Ik was dankbaar.
Dankbaar voor mijn beroep.
Dankbaar dat ik het overal en direct toe kan passen als ik dat wil.
Omdat ik het leef.
Dat ik al meer dan 10 jaar bewust diepgaand zelfonderzoek toepas in mijn leven en mijn eigen ‘demonen’ al aardig onder ogen ben gekomen.

Maar dit raakte me zo hard.
Mijn hart deed gewoon pijn.
En ik was boos.

Het raakte me omdat ik me weer eens besefte dat mijn kind haar eigen pad in dit leven te bewandelen heeft en dat ik in vertrouwen moet blijven dat het uiteindelijk goed komt. Ten tweede raakte het me omdat het oude pijn die in mij aanwezig is omhoog haalt. En ten derde omdat ik zie dat het voor zowel degene die het doet (pester) als ontvangt (slachtoffer) er in de grondslag een les ligt in het vergroten van het zelfvertrouwen en eigenwaarde.

En die lessen, daar wil ik het de komende paragrafen over hebben.

En als je het zweverig gezeik vindt, dan adviseer ik je om vooral niet door te lezen, want het het is namelijk nogal confronterend.
Dat is mijn werk.
Je confronteren met stukken waar je alleen niet durft te komen.


De eerste jaren van het leven van mijn kinderen heb ik enorm veel opvoedboeken gelezen en heb ik opvoeding grondig bestudeerd.
De laatste tijd begin ik te begrijpen waarom.
Niet alleen omdat ik vond dat mijn skills verbeterd konden worden, ook vind ik het belangrijk dat we kinderen als gelukkige wezens de wereld in moeten laten gaan.
Daarnaast voel, zie en hoor ik mijn hele leven al wat er mis gaat, zie de onderstromen en zie hoeveel er op dit gebied verbeterd kan worden.
En nee, ik ben geen perfecte moeder en wil dat ook niet te zijn.

Één ding is me in de loop der tijd wel heel duidelijk geworden.
Als jij wilt dat je kinderen duurzaam gelukkig je huis verlaten dan is het belangrijk dat je zelf een gelukkig leven leeft.
Dat je weet wie je bent.
Wat je valkuilen zijn als persoon.
Wat je grootste blokkades en thema’s in je leven zijn.
Dat je je schaduwkanten onderzoekt.
Dat je zelfonderzoek toepast.
Dat je je verdiept hoe onbewuste innerlijke processen zich afspelen en er bewustzijn op krijgt.
Dat je kennis hebt dat sommige familie issues zich door de hele familie lijn voortzetten en zich blijven herhalen totdat iemand de moed heeft en dit aangaat en bijvoorbeeld een bloedlijn sessie hierop doet.

Dat je je leven kunt helen.
Dat je je verhaal kan veranderen.
Dat je de held van je eigen verhaal kan zijn als je verantwoordelijkheid neemt.

Iets wat ik de afgelopen jaren ook heb geleerd en wat ik de mensen leer die bij me komen is dat als ‘iets’ je raakt je huiswerk hebt.
Jij en niet de ander!
De ander loopt zijn eigen pad.
En als je huiswerk hebt, dan ga je op zelfonderzoek uit en ga je jezelf afvragen waarom het je zo raakt.
Durf je het antwoord onder ogen te zien?
Of ontken je en zeg je “Nee dat herken ik niet of nee dat ben ik niet”
Nou dat is dan mooi.
Dan heb je nog meer huiswerk want dan heb je een blinde vlek te pakken.

Wat mijn huiswerk is in dit verhaal?
Ik zal het met je delen.
Ik ging op onderzoek en stelde allerlei vragen aan mezelf..
Ik zag dat het bij mij om een wel bekend thema aantrekken en afstoten gaat.
De ene keer ben je lief en dan ineens moet je weer oprotten.
Met dit onderwerp heb ik lang gedeald.

Ondertussen zijn de mensen met wie ik dit stuk aan het uitwerken was niet meer in mijn leven.
Maar als het een hardnekkig thema is, dan krijg je er vanzelf nieuwe lessen op.
Je hebt er nog niet voldoende over geleerd.
Of als je regelmatig nieuwe dromen en verlangens voor jezelf wenst, dan krijg je er ook vanzelf nieuwe lessen op.

Be careful what you wish for.

Tenslotte ben je hier om te leren, nietwaar?
Het thema aantrekken en afstoten gaat uiteindelijk over over wat je aantrekt en afstoot in jezelf.
Heb je zelfvertrouwen, wat zijn je waarden, leef je je kwaliteiten?
Ik zag in dat ik mezelf nog vaak belachelijk maak of lacherig ben over wie ik ben, mijn bedrijf, hoe ik in het leven sta en wat ik allemaal deel op social media.
Dus die delen stoot ik nog regelmatig in mezelf af en de andere keer mag het weer komen als ik het goed kan gebruiken.

De ratels gaan aan, inzichten op het thema aantrekken en afstoten komen binnen en de beelden uit mijn jeugd vliegen voorbij. Ik zie oude beelden van een moeder en een klein meisje, die samen met een oppas onderweg zijn naar een kindertehuis. Ik zie beelden dat ik met één of andere (letterlijk) geitenwollensok aan het praten ben en dat kort daarop mijn hele gezinssituatie verandert.
En zo komen er nog heel veel van dit soort situaties voorbij flitsen. (Hierover kun je op een later moment meer lezen, in mijn biografie wat ik momenteel aan het schrijven ben.)
Waarom ik dit aanhaal is omdat ik tijdens al deze situaties voelde:

‘Hey je moet niet bij mij zijn maar bij de volwassenen, bij mijn ouders bijvoorbeeld.

En nu brand ik los want ik zie al mijn hele leven dat het in heel veel gevallen onnodig is om je kind naar voren te schuiven als zijnde het project waar iets mis mee is of aan gewerkt moet worden.
Jij als ouder bent verantwoordelijk.
Ga zelf met jezelf aan het werk!
Lichamelijk, mentaal, emotioneel en spiritueel.

Stel jezelf eens wat goede vragen.
Is het werkelijk nodig dat er zoveel kinderen allerlei medicijnen slikken en zoveel labels dragen?
Vreet je die pillen als ouder zelf ook?
Oordeel je?
Roddel je?
Draai het eens om en ontdek wat het over jou zegt.

Maak je genoeg plezier met je kids?
Heb je echt interesse in hen of moeten ze vooral interesse in jou hebben?
Als jij last van angsten heb, projecteer ze niet op je kids, maar los ze zelf op.

Is je kind vaak jengelen en janken?
Heb je wel eens gedacht dat je kind dingen voor jou aan het uithuilen is?
Welke tranen heb je zelf niet gelaten?
Met welk verdriet loop je zelf nog rond?
Weet je wat het huilen betekend?

Hoe is de communicatie met je kind?
Vind je dat je kind continu een brutale mond heeft en niet naar je luistert?
Heb je weleens geluisterd naar hoe je zelf tegen je kind praat?
Praat je ook zo tegen iemand anders van wie je veel houdt?
Heb je weleens geluisterd wat je de hele dag tegen jezelf zegt?

En vraag je jezelf überhaupt wel eens af of je goed kan luisteren?
Leef je wat je door wilt geven?
Leef je wat je verwacht van je kind?

Zijn deze vragen noodzakelijk?
Ja!
Zijn de antwoorden leuk om te ontvangen?
Nee, niet altijd.
Maar je leert er wel iets van en daarbij neem je op de manier verantwoordelijkheid voor je gezondheid, gedachten, je gedrag en energie.

En als je tot zover bent gekomen en je vindt zelfonderzoek nog steeds spiritueel gezweef of de vragen te diep gezocht, dan doe je het lekker niet!

Ik schrijf voor de mensen die het wel aan willen gaan.
De mensen die wel eerlijk naar zichzelf kijken.
Die in zichzelf en persoonlijke ontwikkeling investeren.
De mensen die bij mijn workshops, trainingen, lezingen en community aanwezig zijn.
Bij heel veel van hen zie ik veranderingen en hoor ik de verandering.
Geen eendags verandering, maar duurzaam verandering.
Degene wie het geluk is toegenomen en veel beter met conflictsituaties om kunnen gaan, als ze er al in belanden. De vrouwen die andere vrouwen niet naar beneden halen maar hen steunen en liften tot de beste versies van zichzelf.

En dat gun ik mijn dochter ook!
Dat ze uit een slachtofferrol stap en eerlijk naar zichzelf kijkt.
Dat ze ziet hoeveel ze waard is.
Dat ze gewoon haar ding doet, focust op zichzelf en dat ze beseft dat een ander blij mag zijn als ze haar vriendin mogen zijn.

Dat ze beseft dat almost iedereen zich wel eens waardeloos voelt, niet goed genoeg voelt of het gevoel heeft liefde niet waard te zijn.
Dat we juist deze angsten, nu in deze tijd dat we leven aan het ombuigen zijn.
Dat iedereen zowel dader als slachtoffer is.
Het hoort namelijk bij mens zijn.
Dat we een keus hebben hoe we met situaties uit het verleden en heden omgaan.

En weet je wat het mooie is aan dit verhaal.
Dat de hele situatie zo goed als opgelost is.
Twee moeders die allebei hun verantwoordelijkheid nemen, niet met de vingers naar elkaar wijzen en op een zeer relaxte manier dit met elkaar bespreken. Die elkaar laten zien dat ze er allebei verdrietig van zijn en er lessen uit leren. Die samen met z’n tweeën een gesprek aangaan op school, zodat dit in de toekomst eerder gesignaleerd kan worden.

Twee dochters, beide nog geen 10 jaar.
De ene beseft wat er is gebeurd en benoemt onder de douche even 1,2,3 haar schaduwkant en geeft toe dat ze soms toch best wel een beetje jaloers is.
Ze de moed heeft om een bloem te kopen en langs komt om uit te leggen wat er is gebeurd.
De ander die beseft dat pleasen en bedelen om vriendschap niet helpt en spreekt uit dat ze ook jaloers is op de kracht van de ander. Een kracht die ze zelf bezit maar was verloren in de strijd.

En dan ben ik opnieuw blij en dankbaar.
Voor alle lessen die geleerd zijn.
Ook al was het niet leuk.
Want waar gaat het met deze wereld naartoe?
Naar iets goeds!
Ik vertrouw.
En ik draag graag mijn nieuwe fundament daaraan bij.

Just live it!

Liefs,