Als we iets in ons kind willen veranderen, moeten we eerst onderzoeken en kijken of het niet iets is wat beter in onszelf kan worden veranderd -Carl Gustaf Jung

Gisteravond was supernanny Jo Frost op de televisie. Vroeger keek ik graag naar haar programma. Nu zapte mijn man er langs en vroeg het even te laten staan. Met samengeknepen billen en kiezen op elkaar keek ik ernaar.

Huilende kinderen die zich onbegrepen voelen, schreeuwende moeders met een pijnlijk verleden.

Of ik mezelf erin herken? Ja zeker!!

Zo’n 9 jaar geleden toen mijn zoon nog een peuter was, liep ik met Jo Frost haar boeken en dvd’s onder mijn arm. Ik zette mijn zeer driftige peuter regelmatig op de trap en volgde haar adviezen nauwkeurig op. Toen hij nog kleiner was liet ik hem ook wel eens in zijn bedje huilen, want iedereen had wel een advies wat ik opvolgde. Ik was jong er zat geen gebruiksaanwijzing bij. Elke keer voedde ik op naar aanleiding van een nieuw gelezen boek. Ik was ‘driftig’ op zoek naar hoe het ‘moest’. Ik was het contact met mijn hart kwijt. Ik voelde niet vanuit mijn hart wat mijn zeer gevoelige en driftige peuter nodig had.

Wat er in werkelijkheid gebeurde was dat mijn kind een spiegel voorhield. “Mamma ga met je eigen boosheid en verleden aan de slag”.

Toen hij 3 jaar was ging het roer om. Zijn zusje waar hij zolang naar had uitgekeken overleed in mijn buik. Maandenlang bereidde wij hem voor dat hij straks mocht helpen met het verzorgen van zijn zusje. Ik kwam echter thuis met een lege buik en zonder baby. Hij wist zich totaal geen raad en snapte er helemaal niks van. Toen is er bij mij een ommekeer gekomen. Ik werd milder en deed het minder en minder volgens ‘het boekje’.

Ik ging met mezelf en mijn eigen verleden aan de slag. Mijn pijn, verdriet, verlies en onderdrukte boosheid. Elke keer als ik zelf een sessie had gedaan, kreeg hij daarna een driftbui. In plaats van hem op de trap te zetten, hield ik hem vast. Ik zag dat alles wat ik in mezelf heelde, ik ook voor hem heelde. Hij hoefde niet langer mijn bagage te dragen.

Wat je zelf gemist heb als kind, kun je niet voelen en zien bij je eigen kind. Mijn kind is een grote spiegel en zijn bereidheid om deze spiegel voor te houden is voor mij van onschatbare waarde. Nog steeds ben ik geen ‘perfecte’ moeder en dat zal ik ook nooit worden, hoe graag ik dat ook wil. In elke leeftijdsfase leer ik nieuwe dingen over mezelf. Want wanneer ik me irriteer of mezelf hoor schreeuwen weet ik dat er weer werk aan de winkel is.

Wees de verandering die je in de buitenwereld wenst te zien.

Vraag jij je regelmatig af of je wel een goede ouder bent en weet je dat je eigenlijk met je eigen verleden aan de slag mag gaan?

Maak dan eens een afspraak, want dat wat je in jezelf heelt, heel je ook voor je kind!

Liefs,

handtek