Over het bekende loslaten & het toelaten van het onbekende…

Loslaten is geen werkwoord. Het is niet iets wat je kunt doen.
Loslaten is eigenlijk hetzelfde als toelaten.
Wanneer je iets toelaat, voel je geen verzet.
Je houdt niet iets krampachtig vast.

Loslaten en toelaten, 2 zijden van dezelfde munt.
Het dunne randje, het midden is de verbinding.

Met dit onderwerp heb ik maanden geworsteld.
En wanneer je worstelt met iets ben je in strijd met dat wat is.
Ik was in strijd met loslaten en toelaten.
In strijd met regels, met hoe iets ‘hoort’ te gaan.

Al een hele tijd kreeg ik tekens om bepaalde dingen los te laten.
Te springen als een bungee jumper, zonder koord en zonder opvangnetten.
Springen in het diepe, het niet weten, volkomen te vertrouwen op de kosmos, wat er ook gebeurd.

Begin dit jaar kreeg ik het teken/ signaal dat ik onze dochter in een schoolsysteem had geplaatst waar zij als persoon niet in past. Het was een apart gevoel. Mijn zoon was immers 8 jaar lang met veel plezier naar deze school toegegaan en ben ik over het algemeen tevreden over de school. Automatisch gaat het volgende kind ook naar dezelfde school. Maar mijn dochter is mijn zoon niet.

Waar kwam dit gevoel vandaan en wat moest ik ermee. Ik besprak het met de leerkracht en zij adviseerde me om naar mijn gevoel te luisteren en eens alternatieven te bekijken.
Ik besprak het met meerdere mensen, die ik vertrouwde en me eerlijk advies op dit gebied konden geven.
Ik vond een school en ben samen met mijn partner gaan kijken. Toen ik de klassen inkeek voelde ik een ja, maar oh wat is dit een moeilijke beslissing.

Een poosje later mocht onze dochter een ochtend op deze school kijken en meelopen.
Ze kwam dolenthousiast de school uitgerend. Dagen erna was ze nog steeds aan het zingen en haar buikpijn klachten verdwenen.

Wanneer zij niet op deze enthousiaste manier uit school zou zijn gekomen dat was de keuze snel gemaakt.
We hadden haar ergens van laten proeven, haar bewustzijn, haar referentiekader was verruimd en nu was het aan ons als ouder om de juiste beslissing te maken. Het is een moeilijke keus en dat werd ook in de buitenwereld terug gespiegeld. Ouders die het hoorde die ineens anders op je reageren dan je gewend bent, of hun eigen kind bij onze dochter vandaan hielden. We besloten om de beslissing tegen het einde van het schooljaar te maken. We lieten het rusten en met rust.

Ondertussen mocht ik zelf een soortgelijke situatie door.
Ook ik had al een poosje het gevoel dat ik mijn opleiding waar ik maandelijks les kreeg, los mocht laten.
De opleiding waar ik inmiddels 5 ½ jaar met veel plezier lesdagen volgde.
De opleiding welke mijn leven ten goede heeft verandert.
Zonder deze opleiding durf ik niet te garanderen dat ik me zo gelukkig voel als ik me nu vaak voel.
En ook al heeft het me zoveel goeds gegeven, bleef ik signalen krijgen (nota bene tijdens de opleidingsdagen zelf) dat ik een nieuw avontuur mocht aangaan.

Maar ik durfde niet los te laten.
Wat als ik nu een foute keuze maakte?
Wat als ik met het loslaten, processen in mezelf uit de weg zou gaan?
Wat als ik geen nieuwe mentoren zou ontmoeten die me zoveel kunnen leren als zij me geleerd hebben?
Dit soort gedachten hielden me bezig.

In dezelfde twijfel periode, kreeg ik een bult boven mijn kies.
De ene keer had ik er meer last van dan de andere keer.
De tandarts had een half jaar geleden vermeld dat ik een wortelkanaalbehandeling zou moeten laten uitvoeren.
Ik wachtte er even mee en ging er op mijn eigen manier mee aan de slag. Bestudeerde de betekenis en wat dit signaal me wilde vertellen. Heling op holistische wijze vraagt vaak iets langer de tijd, het is ook niet in een dag gekomen..Het hielp, het verdween en soms kwam het weer terug.

Toen ik vorige maand een opleidingsdag had, moest ik eerder weg om naar de tandarts te gaan voor een halfjaarlijkse controle. De tandarts vroeg waar ik was gebleven… We babbelde erover en ik besloot nu toch maar een vervolg afspraak te gaan maken.
Vlak voor mijn volgende lesdag had ik bij hem de afspraak. In die tussentijd ging ik opnieuw door het proces van loslaten en toelaten. Ik twijfelde opnieuw of ik de opleiding mocht loslaten. Ik zag dat ik na de behandeling een keuze ging maken. Het liep zo synchroon allemaal en zocht nogmaals de diepere betekenissen op.

Wanneer je klachten hebt is het mooi om het als geheel te bekijken.

Niet alleen het fysieke gedeelte maar ook naar het psychologische, emotionele en/of de spirituele betekenis van je klacht.

Het is een uitdaging om de dieperliggende betekenis te achterhalen maar brengt heel veel inzicht.

Ik las erover en zocht naar de meerdere invalshoeken.
Enkele uitspraken waren op mij van toepassing:

  • Je ervaart jezelf niet als meester over je eigen leven
  • Blijf je steeds maar dezelfde zaken kauwen en herkauwen, onzeker en besluiteloos?
  • Durf je niet te vertrouwen op je eigen oersterke basis en luister je teveel naar anderen?
  • Steun je teveel op anderen, op structuren buiten jezelf?

Volg je intuïtie en verlangens. Volg je eigen koers, zonder aarzeling je leven uitbouwen op het stevige fundament. Zelfverzekerd op eigen benen staan, autonoom zijn. Laat je niet meer zo beïnvloeden door anderen maar maak je meester over je eigen leven.

Ja, ik zag in dat ik met bovenstaande thema’s worstelde.

Nadat ik bij de tandarts de wortelkanaalbehandeling had gedaan, beet ik door. Ik moest loslaten, hoe eng het ook was. Ik wilde niet loslaten vanuit boosheid of strijd maar vanuit liefde.
En ik deed het vanuit liefde en mijn beslissing werd in liefde ontvangen.
Ik mocht altijd terug komen naar mijn mentor wanneer ik voelde dat ik dat nodig heb.
Na dit telefoongesprek en mijn beslissing maakte ik spontaan een dansje in de huiskamer.

Ik was blij en trots op mezelf dat ik situaties en mensen los kon laten zonder de verbinding werkelijk te verbreken of met een boos gevoel achter te blijven.

Alles wat ik ooit mede in deze opleiding geleerd had, kon ik werkelijk in mijn leven toepassen en was zo dankbaar. Ook hier was weer het bewijs dat de ander alleen maar een spiegel is en kon zien dat alles wat er gebeurde niet tégen mij gebeurde, maar vóór mij gebeurde.

In deze periode kwam onze dochter tijdens een gesprek wat ik met haar voerde terug op ‘haar nieuwe school’. Het bleek dat ze zichzelf toch echt op haar nieuwe school zag zitten.
‘Toevallig’ reed ik langs reclameborden welke langs de weg stonden, waarop stond dat er een open lesochtend zou plaatsvinden. In goed overleg met haar huidige leerkracht ging onze dochter opnieuw een lesdag meelopen. Opnieuw straalde het geluk van haar af.

Pas toen ik de beslissing voor mezelf kon nemen, kon ik ook de beslissing voor haar nemen en schreef haar in op de nieuwe school. Vanaf volgend schooljaar zal zij daar gaan starten.
Niet wetende of wij de beste beslissing maken.
Ik kan alleen maar de wegwijzers volgen welke ik van het leven krijg.
Mijn intuïtie volgen, dwars door de angsten heen.

Intuïtie en spiritualiteit is niet zweverig, zoetsappig, ja en amen zeggen of met geiten wollen sokken lopen.
Nee…
Het is vaak rauw, soms pijnlijk, angst voelen en het toch doen. 

In dit geval ergens letterlijk doorheen bijten.
Ik mocht opnieuw kiezen.
Met nieuwe wortels, het stevige fundament welke ik mede door de opleiding heb mogen opbouwen.
Oude waarden en overtuigingen zijn opgeschoond en ik kies vanuit de huidige inzichten die ik heb ontvangen.
Elke keer opnieuw.
Kiezen vanuit vertrouwen i.p.v angst om fouten te maken.

We duiken nu een onbekend avontuur in.
Met mijn koers nog steeds in het vizier.
Onbekende paden onderzoeken en ontdekken.

Ik zal mijn reis naar een bewust, gelukkig en gezond leven nog steeds voortzetten.
Mijn ervaring en kennis delen met mensen die ook de reis in of met zichzelf willen aangaan.
En met deze intentie leven maakt dat ik niet bang hoef te zijn, omdat ik vertrouw dat ik nu op dit moment precies op het juist moment op de juiste plaats ben.

In het universum bestaan er namelijk geen fouten, alleen maar leren.
En van elk ‘probleem’ kun je iets leren en aan jou de keuze of je het aangaat of niet.

Het leven is mooi.. Just live it!

Liefs,

handtek