De ochtend nadat ik besloten had een maand te stoppen met Facebook, werd ik wakker en vroeg mezelf af wat er die dag ook alweer aan de hand was. Even later herinnerde ik me, dat ik de avond ervoor de app van mijn telefoon had verwijderd en met mezelf had afgesproken een maand off-line te zijn. Ik merkte dat ik zoekend was en vroeg me af wat ik had gedaan. Ik stond op, liep naar beneden en pakte mijn telefoon. Na een snelle check van mijn mail was er in principe niets meer te vinden of te beleven en legde het weg. De eerste week ging me redelijk gemakkelijk af.

[tg_small_content]De tweede week ging ik met mijn gezin een midweek naar Texel. Wanneer ik op vakantie ga, leef ik in principe telefoonloos dus over die week maakte ik me niet zoveel zorgen. Het ging me zeer gemakkelijk af, behalve die ene ochtend…[/tg_small_content]

 

[tg_small_content]Ik ging ‘s morgens vroeg naar het strand om daar te gaan hardlopen. De zon scheen en reed in mijn eentje naar het strand bij de vuurtoren en parkeerde de auto op een geheel lege parkeerplaats. Toen ik het strand opliep zag ik nog maar zeer weinig voetsporen. Ik was blij want deze nieuwe ervaring was een wens van mijn wens-lijst; in mijn eentje ‘s morgens vroeg op het strand lopen. Ik voelde hoe graag ik het op facebook wilde delen of met mijn vriendinnen en broers waarmee ik in een groeps-app zit.[/tg_small_content]
[tg_small_content class=”animate”]Ik stuurde een zonnige groet, een foto van de omgeving en mijn blote voeten op het zand naar mijn broers en vermeldde dat dit van mijn bucket-list af kon. Het bereik van mijn telefoon was slecht en de foto’s en tekst kwamen op verschillende momenten bij hen aan. Een van mijn boers antwoordde dan ook; ’Als je je telefoon weglegt, kun je live van hetzelfde uitzicht genieten!’ Dit was voor mij teken nummer twee, dat ik mijn telefoon mocht wegleggen om live te gaan genieten.[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Er gierde van alles door mijn lijf. Ik was blij en onrustig tegelijk. Ik hou van dit soort -uit mijn comfort- momenten, omdat ik weet dat het nieuwe inzichten gaat opleveren. Ik begon met hardlopen en tijdens het lopen, vroeg ik allerlei vragen aan mezelf. Ik pelde af waarom ik het zo graag wilde delen en onderzocht mijn intenties en *veborgen agenda. Nadat ik dat had gedaan, was de behoefte om te delen weg want er zat toch wel een schaduwkantje in..[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Ik ging een stapje verder en besloot om te gaan hardlopen met mijn ogen dicht, waarbij ik mezelf de vraag stelde hoe goed ik eigenlijk de grond onder mijn voeten vertrouw. Hoe groot is mijn vertrouwen in het levensproces nu eigenlijk? Vertrouw ik werkelijk dat het leven mij precies geeft wat ik nodig heb om te ontwikkelen? Ik rende met mijn ogen dicht en ik merkte dat ik bang was dat ik op schelpen zou stappen dus opende mijn ogen af en toe, om zo toch stiekem controle te houden. Ik liep verder en besloot nu echt mijn ogen dicht te gaan houden en sprak het vertrouwen uit. ‘Ik vertrouw op mijn levenspad.’[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Diverse mooie inzichten, kwamen binnen.

“Het gaat om de weg. De weg kan niet altijd recht gaan, soms maak je een bocht of raak je van het pad. Je bent niet alleen maar wit, ook zwart. Elke keuze leidt tot een andere uitkomst en jij bent degene die bepaalt welke keuze jij maakt. Degene die bij je horen, zullen naar je toe komen om het spoor van je pad te volgen. Ga je eigen weg, met een hart vol compassie voor de de ander. Je hoeft alleen maar te zijn, met twee voeten stevig op de grond. Wanneer je straks je ogen opent zal er een aandenken liggen aan dit moment op het strand.”

Ik opende mijn ogen en zette nog twee stappen vooruit en daar lag een prachtige schelp, half verstopt in het zand. Ik spoelde de schelp af in de zee en bekeek het aandachtig.[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Lichtelijk verbouwereerd liep ik verder en ik kwam nog meer mooie kleine schelpjes tegen en pakte deze ook op. Een voor die vriendin en een voor die vriendin, totdat ik mijn hand vol had en er een brak. Ik vroeg mezelf af waarom ik aan 1 geschenk niet genoeg had. Waarom als ik iets moois had, ik ineens meer en meer moest gaan verzamelen. Hebberigheid? Zit dat in de aard van de mens? Zit dat in mij? Ja natuurlijk zit dat ook in mij. Ik besloot de overige gevonden mooie schelpen terug te leggen op het zand en maakte er een mini altaartje van en sprak de wens uit, dat iemand anders het zou vinden die er heel blij mee zou zijn.[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Ik keerde om en liep het gelopen stuk terug, mediteerde nog even op het strand en ging terug naar de auto. Ik zag mijn voetstappen in het zand en maakte er een foto van.[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Diverse mooie inzichten, kwamen binnen.

“Wanneer je bewustzijn ontwikkelt, kun je bewust gaan zijn. Bewust zijn van je intenties. De dieper liggende, soms verwrongen intenties. Wat je uitzendt krijg je tienvoudig terug, dat is een universele natuurwet.”

 

Ik reed naar het vakantiehuisje, naar mijn man en kinderen en met een voldaan gevoel ging ik de sauna in en douchen. Wat een toffe ervaring en wat was ik blij dat ik mezelf, dit moment had gegund.[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]De reis op het strand ging verder..[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]De volgende morgen ging ik opnieuw naar het strand om te gaan hardlopen. Dit keer samen met een vriend die de dag daarvoor ook op Texel was aangekomen. We startte op het strand en na een ongeveer 5 km liepen we richting de duinen om via de duinen terug te lopen naar de auto. Ik de verte zag ik een rode paal en ik wist dat daar een doorgang van het strand naar de duinen zou zijn, maar we liepen al een stuk eerder een heuvel van het duin op. De waarschuwing op de blauwe bordje, dat dit zwak duingebied is, negeerde we. Ik attendeerde hem en dan natuurlijk mezelf erop maar ik ging toch, dwars tegen mijn gevoel in naar boven. Eenmaal bovenop was er geen gangbaar wandelpad te verkennen. Het zand was zacht en de duinen nog jong.[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]We liepen verder op zoek naar een pad. Ik probeerde tussen het helmgras in te stappen, zodat ik het niet zou vertrappen. Boven ons gingen de meeuwen flink tekeer en ik voelde dat ze dit niet voor niets deden. Ze beschermde dit gebied. Even later wisten we wat ze beschermde want we kwamen diverse nesten tegen waarin meerdere eieren verborgen lagen. De meeuw staat symbool voor vrijheid, verantwoordelijk gedrag, communicatie, vriendschap, bescherming en overzicht. Het ontroerde me dat al die meeuwen, gezamenlijk voor de nog ongeboren jongen ‘zorgde’. Ook baalde ik, want ik gedroeg me alles behalve verantwoordelijk. Ik wilde terug naar het strand om zo verder te lopen naar de rode paal. Het helmgras prikte in mijn scheenbenen als scheermesjes en onze schoenen zaten vol zacht zand. Eenmaal bij de rode paal aangekomen, liep er een prachtig aangelegd pad naar boven de duinen in. We deden op een bankje in het duin nog even een oefening en klopte onze schoenen leeg. Opnieuw hoorde we de meeuwen krijsen en we zagen een groepje jonge hardlopers in het gebied waar wij zojuist hadden gelopen. Ze hadden ons spoor gevolgd. Ik zag in, dat het dus zo gaat, het waren zelfs de ingevingen van de vorige dag![/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Just Live It! Leef de inzichten die je hebt verworven, anders verandert er niets!”[/tg_small_content]

[tg_small_content class=”animate”]Mensen volgde het spoor, maar waar had ik ze gebracht? Je kunt een ander daar brengen waar je zelf bent geweest. Was dit het spoor wat ik wilde achterlaten? Respectloos omgaan met de natuur? Nee natuurlijk niet! Opnieuw kreeg ik waardevolle inzichten. “Waar kies je voor Janina? Waarom blijf je niet trouw aan je eigen gevoel?” Ik keek naar mijn scheenbenen en zag dat deze bloedde van het lopen door de duinen. Het stond voor mij symbool voor de schade die we zojuist, door het maken van deze keuze hadden aangericht.[/tg_small_content]

 

[tg_small_content class=”animate”]Desalniettemin was de hardlooptocht meer dan heerlijk. En als je er niet te diep over nadenkt was het tochtje door de duinen ook spannend. Maar ja, ik denk er wel diep over na! Ik gebruik alles wat zich in mijn leven voordoet als een spiegel om van te leren. Ik heb daar jaren op getraind. Ik ben daar door mijn geweldige sjamanistische leraren, keer op keer op gewezen. Bewust worden van wat ik doe. Bewust zijn van mijn gedachtes en intenties. Dieper en dieper durven afdalen, dieper en dieper durven kijken, totdat er niets meer overblijft.[/tg_small_content]
[tg_small_content]Dit is wat ik anderen wil leren, dit is wat ik jou kan leren![/tg_small_content]

[tg_small_content]Dank voor het lezen![/tg_small_content]